എഴുത്ത് എന്റെ കൂടെപിരപ്പയിരുനിട്ടില്ല..എന്നാല്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ എന്റെ ആത്മര്‍ത്ത സുഹ്ര്തുക്കലെപ്പോലെയാണ്. വായന എന്നും ഇഷ്ടമുള്ള സംഗതിയാണ്. കയ്യില്‍ കിട്ടുന്നതെന്തും വായിച്ചു നോക്കാറുണ്ട്. 2006 ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം കോഴിക്കോട് നിന്നും മംഗലാപുരത്തേക്ക് ട്രെയിനില്‍ പോകുന്ന ആ സമയം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. കൂടെ എന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹ്ര്ത്ത് പ്രിമ് റോസും ഉണ്ട. ഒരു ബ്ലോഗിന്റെ അവലോകനം.
ബ്ലോഗ്‌..
അന്നാണ് സംഗതി മനസ്സില്‍ തട്ടിയത്‌. മങ്ങല്പുരത് രണ്ടാഴ്ച വനവാസത്തിനു പോയതായിരുന്നു. പിജി സെക്കന്റ്‌ സെമെസ്റെര്‍ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ഒഴിവില്‍ തെണ്ടാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്. അവിടെ ഇരുന്നാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് വരെ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ പോലും ബ്ലോഗില്‍ എഴുതാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. തിരക്കുകള്‍ ...ആ വാക്ക് മലയാളഭാഷയില്‍ ഇല്ലെങ്ങില്‍ ഞാന്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയേനെ..മലയാളഭാഷ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ധാരാളം..പ്രിമ്രോസ് കുറെ പടിപിക്കാന്‍ നോക്കി..പക്ഷെ വശമായില്ല..
ഒടുവില്‍ നാലുവര്ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രയത്നം നടത്താന്‍..ഭാഷ ടൈപ്പ് ചെയ്യല്‍ വശപെട്ടു...ഭാഗ്യം...മലയാളത്തിലെയും ഹിന്ദിയിലേയും സൂപ്പര്‍ സിനിമ താരങ്ങള്‍, രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍, സ്പോര്‍ട്സ്‌ താരങ്ങള്‍ തുടങ്ങി പലരും ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങുന്നതിനു മുംമ്പ് ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ..നാലുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക് മുമ്പ്‌ തന്നെ...ഹമ്പട ഞാനേ....!
Thursday, June 17, 2010
ഇനിഎത്ര ദൂരം ....?
എണ്പതതുകളുടെ മദ്ധ്യത്തില്‍ മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ കൊണ്ടോട്ടി ക്ക് അടുത്ത ശാന്ത സുന്ദരമായ മോങ്ങം എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതായി ഓര്മ്മോ ഇല്ലാത്ത ഒരു ഇരുട്ട് മുറിയില്‍ ജനിച്ചു....
അതെ വീട്ടിലും പരിസരത്തുമായി പിച്ച വെച്ച് നടന്നു......
തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആരംഭത്തില്‍ മോങ്ങതുകര്ക്ക്ട മുഴുവന്‍ ആദരണീയനായ എന്റെ ഉമ്മയുടെ പിതാവ് മമ്മോട്ടി മൊല്ലാക്ക വാങ്ങി തന്ന സ്ലീടും പെന്സിുലും കവറിലാക്കി, അദ്ധേഹത്തിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അന്വരുള്‍ ഇസ്ലാം നഴ്സറിലേക്ക് ....
ഉമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി വടക്കാങ്ങര സ്കൂളില്‍ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്ന്നു .... ഒരു പ്രവാസിയുടെ വേഷത്തില്‍ ഉപ്പ വിദേശത്തേക്ക് പരന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും ജന്മ നാട്ടില്‍....
ബാപ്പയെ കാണാതെ ബാഗിനുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച കോട്ടികലുമായി മോങ്ങം സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര..
അറിവുകളിലൂടെ ജീവിത മാര്ഗം് കരുപ്പിടിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ഫാറൂക്ക് കോളേജിന്റെ പടികള്‍ ചവിട്ടി...
അഞ്ചു വര്ഷടത്തെ കോളേജ് ജീവിതം.. ഹ്ര്ദ്യിമായ അനുഭവങ്ങള്‍.. നാല് വര്ഷപത്തെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം..മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കൂടുകാര്‍.. എന്റെ സ്വന്തം എ .എല്‍ . എം ഹോസ്റ്റല്‍... റൂം നമ്പര്‍ നാല്പത്തി ആര്... ലൈബ്രറി.. ഇന്ടോരെ സ്റ്റേഡിയം... ബി കോം മുക്ക്... ഔദിടോരിയം വരാന്ത.. അച്ഛന്‍ കുളം......
വിങ്ങുന്ന മനസ്സിന്റെയും പ്രയസപ്പെടുത്തിയ ജീവിതന്ഭവങ്ങളുടെയും നടുവില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ജോലികള്‍ എളുപ്പമാക്കാനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ന്റെ ലോകത്തേക്കുള്ള കാലെടുത്ത് വെപ്പ്...
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണല്‍ കൂനയില്‍ ചവിട്ടിയ പോലെ..താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു ജോലി എടുക്കാന്‍ നിര്ബുന്ധിക്കപെട്ട പോലെ..
ജീവിത മാര്ഗെതിനായി ഒരു ആദ്യപകന്റെ വേഷം സീകരിച്ചു.. നേടിയെടുത്ത അറിവുകള്‍ മറ്റുള്ളവര്ക്ക് പകര്ന്നു നല്കുമ്പോ നെഞ്ഞകത് ഒരു ആശ്വാസം ...നിഷ്കളങ്ങ മനസ്സുമായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വരാറുള്ള എല്‍ . കെ. ജി കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ പ്ലസ് ടു ക്ലാസ് വരെയുള്ള സ്നേഹ നിധികളായ ശിഷ്യ ഗണങ്ങള്‍..സഹപ്രവര്ത്ത്കര്‍... എല്ലാം ഒരു വസന്തം പോലെ കടന്നു പോയി .
ഒടുവില്‍ 2006 സെപ്റ്റംബര്‍ 9 നു ഞാനും ഒരു പ്രവാസിയായി മാറി ...പ്രവാസത്തിനു രണ്ടു വയസ്സ് തികയാരായി...തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പലരെയും പോലെ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകള്‍ നിരത്താന്‍ എനിക്കില്ല. ഈ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളില്‍ ആറുതവണ ജന്മനാടിന്റെ വിരിമാരിലെത്തി.. ജീവിതത്തിലെ ചിരകാല സ്വപ്നമായിരുന്ന മക്ക സന്ദര്‍ശനം സാദ്യമായി..പിന്നെ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുപാട് സുഹൃതുക്കള്‍ .... എല്ലാം ലാഭാങ്ങളുടെ കണക്ക് തന്നെ..
ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള എന്റെ യാത്രയും തുടരുന്നു..
അതെ വീട്ടിലും പരിസരത്തുമായി പിച്ച വെച്ച് നടന്നു......
തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആരംഭത്തില്‍ മോങ്ങതുകര്ക്ക്ട മുഴുവന്‍ ആദരണീയനായ എന്റെ ഉമ്മയുടെ പിതാവ് മമ്മോട്ടി മൊല്ലാക്ക വാങ്ങി തന്ന സ്ലീടും പെന്സിുലും കവറിലാക്കി, അദ്ധേഹത്തിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അന്വരുള്‍ ഇസ്ലാം നഴ്സറിലേക്ക് ....
ഉമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി വടക്കാങ്ങര സ്കൂളില്‍ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്ന്നു .... ഒരു പ്രവാസിയുടെ വേഷത്തില്‍ ഉപ്പ വിദേശത്തേക്ക് പരന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും ജന്മ നാട്ടില്‍....
ബാപ്പയെ കാണാതെ ബാഗിനുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച കോട്ടികലുമായി മോങ്ങം സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര..
അറിവുകളിലൂടെ ജീവിത മാര്ഗം് കരുപ്പിടിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ഫാറൂക്ക് കോളേജിന്റെ പടികള്‍ ചവിട്ടി...
അഞ്ചു വര്ഷടത്തെ കോളേജ് ജീവിതം.. ഹ്ര്ദ്യിമായ അനുഭവങ്ങള്‍.. നാല് വര്ഷപത്തെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം..മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കൂടുകാര്‍.. എന്റെ സ്വന്തം എ .എല്‍ . എം ഹോസ്റ്റല്‍... റൂം നമ്പര്‍ നാല്പത്തി ആര്... ലൈബ്രറി.. ഇന്ടോരെ സ്റ്റേഡിയം... ബി കോം മുക്ക്... ഔദിടോരിയം വരാന്ത.. അച്ഛന്‍ കുളം......
വിങ്ങുന്ന മനസ്സിന്റെയും പ്രയസപ്പെടുത്തിയ ജീവിതന്ഭവങ്ങളുടെയും നടുവില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ജോലികള്‍ എളുപ്പമാക്കാനുള്ള സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ന്റെ ലോകത്തേക്കുള്ള കാലെടുത്ത് വെപ്പ്...
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണല്‍ കൂനയില്‍ ചവിട്ടിയ പോലെ..താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു ജോലി എടുക്കാന്‍ നിര്ബുന്ധിക്കപെട്ട പോലെ..
ജീവിത മാര്ഗെതിനായി ഒരു ആദ്യപകന്റെ വേഷം സീകരിച്ചു.. നേടിയെടുത്ത അറിവുകള്‍ മറ്റുള്ളവര്ക്ക് പകര്ന്നു നല്കുമ്പോ നെഞ്ഞകത് ഒരു ആശ്വാസം ...നിഷ്കളങ്ങ മനസ്സുമായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വരാറുള്ള എല്‍ . കെ. ജി കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ പ്ലസ് ടു ക്ലാസ് വരെയുള്ള സ്നേഹ നിധികളായ ശിഷ്യ ഗണങ്ങള്‍..സഹപ്രവര്ത്ത്കര്‍... എല്ലാം ഒരു വസന്തം പോലെ കടന്നു പോയി .
ഒടുവില്‍ 2006 സെപ്റ്റംബര്‍ 9 നു ഞാനും ഒരു പ്രവാസിയായി മാറി ...പ്രവാസത്തിനു രണ്ടു വയസ്സ് തികയാരായി...തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പലരെയും പോലെ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകള്‍ നിരത്താന്‍ എനിക്കില്ല. ഈ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളില്‍ ആറുതവണ ജന്മനാടിന്റെ വിരിമാരിലെത്തി.. ജീവിതത്തിലെ ചിരകാല സ്വപ്നമായിരുന്ന മക്ക സന്ദര്‍ശനം സാദ്യമായി..പിന്നെ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുപാട് സുഹൃതുക്കള്‍ .... എല്ലാം ലാഭാങ്ങളുടെ കണക്ക് തന്നെ..
ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള എന്റെ യാത്രയും തുടരുന്നു..
Subscribe to:
Posts (Atom)